هر کس گمشده ای دارد
و خدا گمشده ای داشت
هر کس دوتاست و خدا یکی بود .
و یکی چگونه می توانست باشد؟
هر کس به اندازه ای که احساسش می کنند هست
و خدا کسی که احساش کند نداشت .
عظمت ها همواره در جستجوی چشمی که آن را ببیند.
خوبی ها همواره نگران که آن را بفهمند.
و زیبائی ها تشنه دلی که عشق بورزد به او....

زندگی رسم خوشايندي است .

زندگی بال و پري دارد با وسعت مرگ ،

پرشي دارد اندازه عشق .

زندگی چيزي نيست ، كه لب طاقچه عادت از ياد من و تو برود .

زندگی جذبه دستي است كه مي چيند .

زندگی نوبر انجير سياه ، دردهان گس تابستان است .

زندگی ، بعد درخت است به چشم حشره .

زندگی تجربه شب پره در تاريكي است .

زندگی حس غريبي است كه يك مرغ مهاجر دارد .

زندگی سوت قطاری است كه در خواب پلي مي پيچد .

زندگی ديدن يك باغچه از شیشه مسدود هواپيماست .

خبر رفتن موشك به فضا ،

لمس تنهايي « ماه » ،

فكر بوييدن گل در كره اي ديگر .

و نترسيم از مرگ

مرگ پايان كبوتر نيست .

مرگ وارونه يك زنجره نيست .

مرگ در ذهن اقاقي جاري است .

مرگ در آب و هواي خوش انديشه نشيمن دارد .

مرگ در ذات شب دهكده از صبح سخن مي گويد .

مرگ با خوشه انگور مي آيد به دهان .

مرگ در حنجره سرخ ـ گلو مي خواند .

مرگ مسئول قشنگي پر شاپرك است .

مرگ گاهي ريحان مي چيند .

مرگ گاهي ودكا مي نوشد

به سراغ من اگر مي اييد

نرم و اهسته بياييد
مبادا ترك بردارد
چيني نازك تنهايي من...!